Sutiejsk w XIII był ważnym miejscem 1


Przeglądając strony ukraińsko-rosyjskie w internecie natrafiłem na ciekawy artykuł w którym jest krótka wzmianka o naszym historycznym Grodzie Sutiejsk. Jest to artykuł w języku ukraiński więc pozwoliłem sobie go przetłumaczyć na polski z użyciem translate.google.pl

Z czasem te ziemie nazywane ziemia Chełm od nazwy wzgórza (na Bugu), założona w XIII wieku. Książę Daniel Halicki. Golden Age Holm przypada na XII wieku. Tereny te były w tym czasie już dość gęsto zaludniony, było około 20 miast, z których najważniejszym Hełm, Czerwień, Wołyń, Sutiejsk, Schekariv(Krasnystaw), Uhrovesk, Vereshyn. Od XIII wieku. w 1340 Kholmshchyna był częścią Galicji-Wołyńskiego księstwa. Konflikty, osłabienie władzy książęcej i ingerując sąsiadów pryhvely spadać Galicja-Wołyń księstwo, a tym samym wartość Holm. W połowie XIV wieku. Galicja Y Kholmshchyna Belz grunty zajęte z Polski.
     Sytuacja geopolityczna Holm poprowadził ją placówkę status narodu ukraińskiego na zachodnim skraju swych etnicznych ziem. Jednak wzrost każdego napastnika z imprezą poczuła pierwszy. Złą macochę odwrócił losy holmschakiv po utracie własnej niepodległości w 1340 roku, kiedy przez wieki musieli służyć jako Pasynkov potem drugi, potem kolejny najeźdźca: Litwa (1340/77), Węgry (1377/87), Polska (1387/95 ), Austria (1795/09). W 1809 roku Napoleon utworzył Księstwo Warszawskie, w którym zawiera Kholmshchyna. W 1815 roku to księstwo zostało podzielone między Rosję, Prusy i Austrię. Zatem spadek Kholmshchyna pod panowaniem rosyjskim prawie wieku (1815/14). W latach 1914-1918 był panami ziemi byli Niemcy.

Cały tekst w polskiej wersji (translator) :

Tragedia ukraiński Holm. Wspomnienia dziadka.

Po upadku imperium sowieckiego w publicznej świadomości naszego narodu były znaczące zmiany. Przede wszystkim są one związane ze zmianami w wizji historii, odkrycie bardziej z jej stron – plamy krwi i potu podlewane milionów ukraińskich. W rzeczywistości jest dość odważny, aby spojrzeć na ostatnich czasach narodu ukraińskiego, jego duszy i uczyć się na błędach poprzedników, to zajmie więcej niż dziesięć lat. Ale proces wglądu od liturgicznej Sleep-śnienia, w którym naród ukraiński rozpoczęto prawie 70 lat. Nawet dzisiaj trudno jest przecenić rolę głodu w przywróceniu pamięci historycznej i duchowej jedności ukraińskiego narodu. Jednak zbrodnie stalinowskiego reżimu na Ukrainie nie są ograniczone przez sztuczną głodu 1932/33. Nie zapomnij o kolektywizacji masowej, głodu 1921-22x, dowodzenia miernotę Armii Czerwonej, która w czasie II wojny światowej zniszczył miliony naszych rodaków, i wielu innych zbrodni krwawych … W obecnym politycznie nasyconego stracił jeszcze jeden z najbardziej dramatycznych stronach naszej historii – brutalne wypędzenie w 1944 -1946 rok ukraińskiej przodków Kholmshchyna, podlaskim, łemkowskiej, Bojko Zachodniej Nadsyannya. Na ukraińskim tragedii Pierwszy z tych rdzennych ziem ukraińskich i zostaną omówione w tym artykule.

Kholmshchyna. Tło

Kholmshchyna – pierwotna ukraiński region, który od tysiącleci zamieszkuje plemię słowiańskie Dulebs Wschodniego. Są jeszcze w V wieku stworzył ich stan asocjacji miasta Cherven ze stolicą w czerwcu nad rzeką Huchvoyu że 981, książę Włodzimierz Wielki, załączonego do Rusi Kijowskiej. Od Bugu region ten nazywany również Zabuzhzhya.Cherez unii z Kijowa ziemie te zostały uratowane z polskiej dominacji i polonizacji nieuniknione. Polska jednak odmówił wyrzeczenia Cherven miast. Po śmierci Włodzimierza Wielkiego polskiego księcia Bolesława w 1018 wziął za rzeką Buh, która była pod Polaków do Jarosława Mądrego w 1031 powrócił miast Cherven do Kijowa. Od tego czasu, a walki między ukraińskim i polskim granicy drogą lądową.
Z czasem te ziemie nazywane ziemia Chełm od nazwy wzgórza (na Bugu), założona w XIII wieku. Książę Daniel Halicki. Golden Age Holm przypada na XII wieku. Tereny te były w tym czasie już dość gęsto zaludniony, było około 20 miast, z których najważniejszym Holm, czerwiec, Wołyń, Sutiysk, Schekariv, Uhrovesk, Vereshyn. Od XIII wieku. w 1340 Kholmshchyna był częścią Galicji-Wołyńskiego księstwa. Konflikty, osłabienie władzy książęcej i ingerując sąsiadów pryhvely spadać Galicja-Wołyń księstwo, a tym samym wartość Holm. W połowie XIV wieku. Galicja Y Kholmshchyna Belz grunty zajęte z Polski.
Sytuacja geopolityczna Holm poprowadził ją placówkę status narodu ukraińskiego na zachodnim skraju swych etnicznych ziem. Jednak wzrost każdego napastnika z imprezą poczuła pierwszy. Złą macochę odwrócił losy holmschakiv po utracie własnej niepodległości w 1340 roku, kiedy przez wieki musieli służyć jako Pasynkov potem drugi, potem kolejny najeźdźca: Litwa (1340/77), Węgry (1377/87), Polska (1387/95 ), Austria (1795/09). W 1809 roku Napoleon utworzył Księstwo Warszawskie, w którym zawiera Kholmshchyna. W 1815 roku to księstwo zostało podzielone między Rosję, Prusy i Austrię. Zatem spadek Kholmshchyna pod panowaniem rosyjskim prawie wieku (1815/14). W latach 1914-1918 był panami ziemi byli Niemcy.
Ale przez cały ten czas holmchaky bronił prawa do istnienia i zachowania ich język, religię, kulturę, tradycje i zwyczaje. W ten sposób pielęgnowane wakacje dla wieku i przyzwoicie utrzymane ich język i wiara zawsze były określające kryteria populacji krajowej tożsamości. , Który jest podstawą do utworzenia w 1912 województwa chełmskiego w Rosji. Wraz z wybuchem II wojny światowej ludności ukraińskiej Holm był zmuszony odkupić bihstvom w Rosji, a ich gospodarstwa i budynki użyteczności publicznej zostały pozostawione bez opieki, stopniowo podupadać i domy zruynyvalysya.
Po powrocie do lokalnych ukraińskich problemów. Z zaniedbania wojny i długotrwałe tylko Hrubeshivskomu hrabstwo były całkowicie lub częściowo zniszczone 21.136 wiejskich domów.
Ukraińska Holm nie wyjeżdżaliśmy na myśl o spotkaniu z Ukrainą. Już w dniach 25-27 sierpnia 1917 w Kijowie Vseholmskyy Kongresu. Wzięło w nim udział 296 delegatów z Holm, wyrazili jedność z Ukrainy. Kongres wybrano osiem przedstawicieli Centralnej Rady i komisarza Holm. Po Rewolucji Październikowej holmschaky uparcie starał i osiągnął Holm integracji i część Podlasie ukraińskiej Narodowej Republiki (UNR) w Brześciu traktatu pokojowego w dniu 9 lutego 1918 roku, mimo sprzeciwu Polaków i ich wspólników.
Niestety, reaktywowana w listopadzie 1918 roku, w Polsce aż do wybuchu wojny w 1939 r. na poziomie państwa, wbrew własnej konstytucji i konwencji międzynarodowych, utrzymywał zniszczenie Ukraińców (pacyfikacja polityka), właśnie w Kholmshchyna jako najbardziej zachodnich ziemiach ukraińskich nominowanych.

UPA – PRZESTRZEŃ BÓLU

Termin ten jest nazywany regionem UPA, które kiedyś należały do ​​Galicji-Wołyńskiego księstwa później spadła pod polskim posiadaniu, a po II wojnie światowej pozostał w państwie polskim. Termin ten, popularny na Ukrainie, Polska używane rzadko. Być może oznacza to, że ukraińskie ziemie. Przypomnienia tego faktu żenować znaczną część społeczeństwa, święto jest przekonany, że pierwotnie na ziemiach polskich. Dziś najlepiej dopasować nazwę „postukrayinski”, ponieważ po ludobójstwie ukraińskiej wojny i okresu powojennego pozostaje trochę etniczne Ukrainy.
Term UPA powstała w okresie międzywojennym z John Curzona, minister spraw zagranicznych Anglii w 1919-1924 dwuletni, członek Rady Ambasadorów Ententy, że 10 lipca 1920 na konferencji między przedstawicielami Rady i Polski w Spa (Belgia) złożył wniosek o ustanowienie rozejm w wojnie polsko-bolszewickiej. Warto wspomnieć, że w końcu – najpierw na początku drugiej dekady XX wieku. Problem granicy zajmuje szczególne miejsce w ukraińsko-polskich stosunkach. Jest to dzień narodowych ruchów wyzwoleńczych. Jednak spróbuje sprawiedliwego i wzajemnie akceptowalnego rozwiązania problemu polsko-ukraińskiego terytorialnego demarkacji w desperackiej walki między dwoma narodami na rzecz przywrócenia niepodległości było skazane na niepowodzenie. Narodowa rewolucja na Ukrainie pokonany. Po roku 1918 ruiny imperium ludzie udało się stworzyć ich niepodległego państwa. Nie jest w stanie wydostać się z opieką starszych braci najliczniejszych uciskanych narodów – ukraińskiego. Ziemiach Zachodnich były pod Polsce. Na mocy traktatu wersalskiego (od 28 czerwca 1919 r.) Polska została uznana jako niezależne państwo europejskie z gwarantowaną granic zachodnich. W przeciwnym razie, sytuacja wyglądała do wschodniej granicy, w tym Ukrainy. Wyniki polskiej ekspansji na Wschód była okupacja armia Yu.Pidsudskoho łemkowskiej, Posyannya, Holm, Podlasie (od 1918), Western Wołyń (maj 1919) i wszystko Galicia (lipiec 1919).
W niestabilnej sytuacji politycznej i wojskowej Parlament Entente 08 grudnia 1919 przyjęła deklarację w sprawie tymczasowych granic wschodnich Polski, których Polacy osterihala z dalszej ekspansji na wschód. Katastrofalny i zagraża samemu istnieniu państwa polskiego stanowiska do końca 1920 miał już na froncie polsko-sowieckim, zmusił polskiego przywództwa zająć się konferencja Rady Najwyższej Ententy o pomoc. Mając wsparcie finansowe w Wielkiej Brytanii i Francji, strona polska zgodziła się ograniczyć East linię granicy, przedstawione w Deklaracji 08.12.1919 był, i zobowiązała się przyjąć każdą decyzję Rady Najwyższej Ententy w sprawie przyszłego statusu Wschodniej Galicji. Na tej podstawie 12 lipca 1920 George Curzon zaapelował do Moskwy, z dopiskiem na warunkach rozejmu radziecko-polskiej. Zaproponował, aby rozdzielić walczących frakcji wzdłuż Grodnie – Jałówki – Nemiroff – brzeski – Dorohusk – Ustilug – Hrubieszów – skrzydło, na zachód od Rawy Ruskiej i-wschód od Przemyśla do Karpat. Tak więc zostało potwierdzone przez międzynarodową granicę z Polską republik radzieckich na linii, która jest obecnie o nazwie „linii Curzona”. Choć projekt nie zostanie zaakceptowany, negocjacje zostały przerwane.
Jednak polski rząd wykorzystuje do zmiany sytuacji na froncie, radzieckie państwo narzuca traktatu ryskiego z 18 marca 1921 granice daleko na wschód od linii Curzona, zdobywając zachodnią i ziemię zahidnobiloruski. W Polsce pozostawił ponad 162 tysięcy metrów kwadratowych. Ziemie ukraińskie km o populacji 11 milionów euro. Konferencja krymska w 1945 r. określana wschodnią granicę Polski głównie linii Curzona. Traktat między ZSRR a Polską Ludową, podpisanej w Moskwie 16.08.1945 granicznej, ew. na linii Curzona, z niewielkim odchyleniem na korzyść Polski.

====
TRAGEDIA W CENTRUM EUROPY PRZECIW ZWYCIĘSTWA

Tak szybko, jak Armia Czerwona wkroczyła do Galicji, przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych ZSRR Chruszczowa poruszył kwestię aneksji do ZSRR tych Ziem Zachodnich. 27 lipca 1944 w Moskwie, została podpisana umowa pomiędzy Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego a rządem ZSRR o polsko-radzieckiej granicy mniej więcej wzdłuż linii Curzona, jak już wspomniano, z pewnymi odchyleniami od niej na rzecz Polski. Ponieważ rozwój umowy miesiąc następny, postanowiono kontynuować przesiedlenia ukraiński i polski.
Do przygotowania specjalnego porozumienia w tej sprawie 1 i 02 września 1944 Nikita Chruszczow przyjechał do Lublina. W oficjalnym celem tej wizyty prasy służył jako „dwa rejestracji ludności polskiej, ukraińskiej, białoruskim i Rusinów”.
Przed instalacją nowych powojennych granic polskich partii nacjonalistycznych wiosną 1943 wymagającego obowiązkowej wymiany ludności z ZSRR. W ten sposób polski rząd chciał ustanowić krajowej polityki po wojnie. Ta polityka wygrał wszystkie szersze poparcie w polskim społeczeństwie, które było powszechne, a podczas wojny nawet silniejszy, negatywny stereotyp Ukrainy. Musimy podkreślić szczególną rolę polskiego komunizmu, który został przywiązany do polskich tradycji historycznych wzmacniają polskości. Ta została odrzucona i sowiecka wersja – deklarując praw narodowych „do separacji”, ale w rzeczywistości – deportacje całych narodów z ich ziem. W Polsce, w praktyce było. Władza państwowa to pierwsze akty prawne (Krajowa Rada Narodowa Deklaracja od 1 stycznia 1944 r. i Manifest Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 22 lipca 1944 r.) uznał prawo narodów do samostanowienia. Jednak te nic nie działa wspomniano o mniejszościach narodowych w Polsce. Więc postanowiono realizować politykę budowania jednego z państw narodowych.
Pomysł polskiej emigracji miała realizować swoje główne przeciwników na obu brzegach Bugu – bolszewików, radzieckiej i polskiej, którzy nie zapłacili najmniejszej uwagi na wniosek etnicznej ludności ukraińskiej w sprawie jej przystąpienia do Ukrainy. Jako kpina z ich woli do przyłączenia się do przekazywania wielu aplikacji to z CCUE (b) do końca września 1944 r., z dopiskiem, że są ukraiński „, poproś, aby przenieść się na terytorium Ukraińskiej SRR”.
I to jest – kłamstwem. Ukraiński UPA chcieliby dołączyć do Ukrainy, ale chcieli, aby pozostać na ziemi swoich przodków ze strony ojca / 9 veresnya1944 roku w Lublinie zostało wszczęte postępowania karnego – od nikogo nie uznane za podmioty prawa międzynarodowego, rząd ZSRR i Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKNV) została podpisana haniebne porozumienie „ewakuacji” ludności ukraińskiej z Polski i obywateli polskich z terytorium ZSRR. Związek Radziecki podpisały porozumienie wyjaśnione dość osobliwa w kategoriach „opieki” o ukraińskiej UPA: „Porozumienie ma doskonałe rozwiązanie problemu mniejszości narodowych w Polsce i został podyktowany przyjaznych stosunków między obu narodów słowiańskich. Wychodząc z przyjaznych stosunków między narodami ukraińskim i polskim, wzajemne ewakuacja ludności miało przyczynić się do dalszego umocnienia przyjaznych stosunków między nimi i przygotować grunt dla nowego nienaruszalności granic państwowych między sowieckiej Ukrainy i demokratycznej Polski. ”
Haniebnie była ta „ewakuacji” z wielu powodów. Umowa wielokrotnie podkreślał – „Ewakuacja jest dobrowolna i dlatego przymus nie może być stosowany bezpośrednio lub pośrednio”. Umowa zawiera także listę konkretnych powiatów, terytorium, które musi nastąpić ewakuacji ludności ukraińskiej. Dla tych ewakuacji tzw nie było formalnego podstawę prawną. Po Porozumienie między ZSRR i RP granicy sowiecko-polskiej została podpisana dopiero 17 sierpnia 1945, a wymiana listów został ratyfikowany później – 6 lyutoho1946 roku. Zgodnie z umową, „wszystkie osoby, polskich i żydowskich grup etnicznych, którzy byli obywatelami polskimi przed 17 września 1939 i mieszkał na Ukrainie, Białorusi i Litwy może przenieść się do Polski. Wszystkie osoby w ukraińskim, białoruskim, rosyjskim i litewskim narodowości mieszkających na terytorium Polski mogą ubiegać się o obywatelstwo ZSRR i migracji do Związku Radzieckiego. Przesiedleń powinien być gotowy do kwietnia 1945 ”
Wkrótce opublikowane porozumienie w sprawie przeniesienia było nieoczekiwane i ukraiński i polski, który miał nadzieję, że zwycięstwo Związku Radzieckiego i jego sojuszników nad hitlerowskimi Niemcami automatycznie powróci do granic Polski w 1939 roku. Ukraińska ma nadzieję na powrót rdzennych ziem przez Sian i Bugiem. Z ofertą powrotu tych ziem 20 lipca 1944, Nikita Chruszczow zwrócił się do Stalina. Zaproponował stworzenie Kholmian region, który obejmuje miasto Holm, Hrubieszów, Tomas, Zamość, itp. .. (Terytorium 12.310 km kw.., Populacja 797039 osób) i region Drohobycz z Pshevurskom, Przemyśl, Jarosław, Sian, Lisco et al. (Powierzchnia – 6136 km kw., mieszkańców. – 509448). Niestety, wniosek ten pozostał bez odpowiedzi, ponieważ wszystko, co postanowiono w Teheranie w 1943 roku. W trakcie realizacji umowy w 1944 reklam dobrowolnie wejść Ukraina była bardzo mało.
Z „memorandum Głównego Komisarza Rządu ZSRR do ewakuacji ludności ukraińskiej z Polski M.Romaschenka sekrktarevi CC CP (b) U Chruszczow umowy licencyjnej z dnia 09 września 1944”, który jest z dnia 14 listopada 1944, są następujące: do 10.11.1944 zostało złożone wnioski o urlop od 18.289 hostów (69049 osób), wydanych na podróż 2.296 gospodarstw domowych (8388 osób). Do dnia 30.11.1944 ewakuowano 680 rodzin (2505 osób). Większość ewakuowanych zostało wysłanych do rodzin w Zaporizhzhya, Dniepropietrowsk, Odessa i regionów Kherson. W zachodnim regionie wysyłane tylko 18 rodzin.
Do 1 roku sichnya1945 władz polskich udało się eksmitować tylko 19 899 ukraińskich, głównie z Holm i łemkowskiej. Ochotników do relokacji było skąpe. Wielu z tych, którzy przybyli do „raju sowieckiego”, głównie wojną południowo-wschodnich regionach stepowych Ukrainy, natychmiast wyzdrowiał i uciekł z powrotem. Ostrzegali rodaka od pochopnych kroków, więc władze zaczęły stosować przymus, że wzmocnioną rozbój szowinistyczną polskiego podziemia. Od maja 1943 do maja 1944 r. tylko w Hrubeshivskomu powiatu zbrojnego gangu, który zawsze działał pod polską banderą, spalił 52 wiosek i zginęło około 4000 rolników. Wioska Pawłokomie Peremyshliany County, 03 marca 1945 zginęło, zrabowany ludzi, 366 ludzi zamordowanych. Najmłodsza 1 roku życia, najstarszy – 81. Wioska Sahryn Hrubeshivskoho – County nocy 8 do 09 marca 1944 zginęło około 750 osób w ciągu jednego dnia spalono 260 ukraińskich gospodarzy. W miejscowości Brest – zginęło ponad 300 osób, (21 marca 1944), wieś Lascaux – 262 osoby (10 marzec 1944) ….
Setki spalone. zniszczone wsie, z których wiele schezaly z ziemi, jak gdyby nigdy nie stało. Tysiące zabitych, torturowanych ukraińskich, nazwiska, które już nikt nie pamięta. Propaganda i propagandowe wysiłki wśród ludności ukraińskiej, więc perebralosya w ZSRR, nie były udane. Zamiast tego, oddziały UPA peredyslokovuvalysya na UPA, krępowania agresja ewakuacji. Stał wynika całkowity brak działania, które spowodowało bezprecedensową falę masakr Ukraińska wiosna 1945 w Nadsiannia, Kholm i wschodniej łemkowski; wszechobecne likwidacja ukraińskich szkołach, zakaz Ukrainian życie wspólnotowe zniesienia obowiązkowego wykupu ziaren mocy, mleko, aresztowań i zabójstw świadomymi ukraińskie, greckie kapłani Kościoła Katolickiego, zniszczenie ukraińskich cmentarzach.
Od marca 1945 r. za eksmisję sprawy polskiej ukraińska zobowiązała nielegalnych grup zbrojnych gangów, a wraz z nimi i kilka jednostek policji. W ciągu pierwszych miesięcy 1945 masakry i podpalenie ukraińskie wsie stały na porządku dziennym. Umowa Artists zrozumieć, że kwiecień 1945 będzie w stanie wprowadzić w życie plan ewakuacji „dobrowolne”. Ustalenia Tehran były w niebezpieczeństwie.
W lipcu 1945 r., zastępca głównego komisarza rządu ZSRR wysyła sekretarz KC CP (b) U Chruszczow absolutnie tajne notatki pt. „Na oporu ukraińskiej imigracji w działaniu” Tekst wskazuje, że stopa planu ewakuacji nie powiodła. Nastrój Antypereselenski panuje w niemal wszystkich zamieszkanych granicy ukraińskiej. Co więcej, wiele z nich jest vypadkeiv odmawiając opuszczenia tych złożony zvyavy. Specjalna wytrwałość zauważył Lubachivsky, Przemyśl i powiatów Jaworowski, gdzie nie otrzymała wniosku o urlop i Liskoho County, w którym istnieją 11.000 ukraińskich rodzin (ponad 45,5 milionów ludzi) w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, nikt nie chcieli się ewakuować. Lato 1945 osiągnęła apogeum, a od 506 tysięcy stanowiły ukraiński Zaketzonnya udało się zabrać około 197 tysięcy tylko w 7,2 proc pochastkovo eksmitowany może być przypisany do wielu dobrowolne. Przede wszystkim w zachodniej Łemkowszczyzny (powiaty New Sancho, żółwie, Jasło). Ale istnieją znaczne zastrzeżenia. Agresywny polskiego środowiska i nie może się bronić, niektórzy Łemkowie utknęły na rusynism pomysł, uzupełnione Moscophilism że skusił narodowe i społeczne „Raj” pod ochroną prawosławnej Rosji.
Pod koniec lipca 1945 roku w Warszawie, w Ministerstwie Administracji Publicznej odbyło się spotkanie ukraińskich delegatów z Lublina i Krakowa prowincji. Odpowiedzi od przywódców polskich władz słuchały, że „to jest niemożliwe i nie można zezwalać na ludności ukraińskiej uparcie przywiera do swojej ziemi … Miejsce jest Ukrainiec z Ukrainy. ” Na tym spotkaniu były przerywane ostatecznie nadzieje ukraiński pozostaje prawo do życia na swojej ziemi w Polsce.
Pod koniec sierpnia 1945 roku tylko 229.685 osób vyseeleno reprezentujących mniej niż jedną trzecią wszystkich ukraińskich UPA. Od września 1945 r. polski rząd oficjalnie rozpoczęła otwarte, brutalne metody wydalenia ukraińskiego terytorium ZSRR, bezpośrednio przy użyciu jednostek viysklhovi. Trzy dywizji piechoty Wojska Polskiego z brutalnością i rasizmem wszystko ukraiński zaczął systematycznie wykonywać przymusowego wygnania ukraińskiej Przemyślu Lubachivsky, Jarosławiu, Liskoho, powiatów Syanitskoho. W celu koordynacji działań deportacji 05 kwietnia 1946 powstała Grupa Operacyjna „Rzeszów”. Chamstwa, szorstkie curses żołnierz i pobicia, często koncentrują się na wygnańców maszyn pysków – tak „dobrowolnie” opuścili ukraińską wieś.
Wreszcie, pod koniec lipca 1946 r. UPA w ZSRR według oficjalnych statystyk wysiedlono 482.880 ukraiński. Rzeczywista liczba eksmisji nieco wyższe. Konsekwencje deportacji ukraińskiej UPA 1944-1946 dwuletni były dziesiątki tysięcy torturowanych, zabitych, a setki tysięcy pozbawionych ojczyzny, wywłaszczeni, obrabowany, ludzie zdesperowani.
Późnym latem 1946 na przesiedlenia ukraińskiego i polskiego (z Ukrainy do Polski) jest w zasadzie zakończone. W związku z tym spotkanie przywódców ZSRR i Polski w październiku 1946 roku w Kijowie. Ale nie spełnia dwóch głównych organizatorów wzajemnego wydalenia dwóch narodów ograniczone upamiętnić tę tragedię. Później Chruszczow zwraca się do Stalina pytając: „. Ze względu na ukończeniu ewakuacji ludności ukraińskiej i polskiej, myślę, że należy złożyć do rządu radzieckiego nagradza najlepszych pracowników, którzy wyróżniają się w realizacji tego wielkiego dzieła”
Ponadto, Chruszczow, Stalin poprosił o zgodę udzielić zamówienia i medale na 60 pracowników ZSRR stronę polską i nagród państwowych w Polsce – 60 radyanskyh.Tak przyznano sprawcy barbarzyńską deportacji ukraińskiej.

Oryginalna ukraińska wersja > http://wolodymyrss.livejournal.com/1937.html

  • szczebrzeszyn.org

    po pierwsze fajna strona wsi Sąsiadka, nastepnie ciekawy artykuł z historycznym przesłaniem.